İmam sorar;

“Merhumu nasıl bilirdiniz?”,

O vakit cemaat söyler;

“İyi bilirdik.”

 İmam sorar;

“Merhum sizi nasıl bilirdi?”

O vakit cemaat susar…

           Cenaze namazından sonra cemaat yüklenir merhumu.Hepsi sırayla bir ucundan tutmaya çalışır rahmetlinin tabutunu.Nerdeyse kalabalık denecek kadar kişi toplanmıştır. Çok tanıdığı vardır rahmetlinin çok sevildiği için değil. Çoğu rahmetliyi tanısa da azı sever onu.Tabutun önünde, herkesten önce Vicdan vardır.Bırakmaz tabutu, başından savar tabutu tutmaya çalışanları.Zaten  o toplamıştır bunca kişiyi.Nerdeyse sürükleye sürükleye getirmiştir çoğunu.Son zamanlarında rahmetliye çok demişti ama.Kasabada yeni tipler türedi hayra alamet değil bunlar diye.Ama o Aşkla vakit geçirip durduydu.Toprağı bol olsun pek iyi niyetliydi.Kimsenin hakkında kötü düşünmezdi.Kötülüğü de dokunmamıştır şimdiye kadar.O yüzden çok sever onu.Onun yanında içi çok huzurludur.En rahat olduğu zamanlar onunla geçirdiği zamanlardır..Bunlarla fazla içli dışlı olma diye uyardıydı.En başta şu yanındaki Hırsla.

Hırs kırk adımı zor atarken, aklından kırk tilki dolanmaktadır.’Bitse de gitsek ‘ diye düşünür.Yapılacak onca iş vardır ki.Başarılacak, başarmak için her şeyi yapılacak onca iş.Merhumu da pek sevmezdi zaten.Aptallığından çok fırsat kaçırdı şimdiye kadar.Şimdi biraz biraz söz sahibi oldu artık.Çok fırsatı kaçırdılar bunun yüzünden.Geçerken önünden fırsatlar öyle gülerek baktıydı bi zamanlar bu.Bide şu Vicdan olmasaydı ondan iyisi yoktu.Çok karışıyordur işine.Alakalı alakasız, gerekli gereksiz her şeye takar kafasını bu.Hırsın arkasında, tabutu biri daha taşımaktadır .Kıskançlık.Oldukça sinirlidir.Bunca zahmet bunca şatafat şu rahmetli için değermidir. Kendine imkanı yok yapmaz bunlar aynı şeyi. Bir zamanlar merhumun çok sözü geçer buralarda kendi daha çok küçüktür o zamanlar.Merhum iyice yaşlandığında o civan gibi delikanlıdır artık.Gerçi bir alıp veremediği yoktur merhumla.Her daim iyi davranmıştır ona.Sabır göstermiştir.Ya zaten sevmediği şeylerden biride budur ya.Ondaki bu meziyetlerin hiçbiri yoktur onda.Kendi küçükken hep ondan bahseder.Kimse selamını eksik etmezdi ondan.Kendi de gizlice izlerdi onu. Onda ne bulduklarını anlamazdı ya neyse.Kıskançlık yanıbaşındaki Aşka bakar.Gıcık ne bulurlar bunda anlamam!

Aşk pek hüzünlü gibi görünse de içi kıpır kıpırdır.Belli etmemeye çalışır.Oda biran önce bitsin ister şu kasvetli cenazenin.Çok üzülmüştür evet.Rahmetli çok severdi onu.Oda severdi.Ama işte hayat devam ediyordur.Bekleyeni çoktur onun.Gece gündüz misafiri eksik olmaz onun.En büyük zevki de herkese şakalar yapıp durmaktır.Her seferinde yeni misafirler gelir ona.Bundan içindeki neşesi.Gerçi bir ara canı sıkılmıştı şu Vicdan yüzünden.Neymiş rahmetli onun için feda etmiş kendisini.Gelmese cenazeye olmazmış.Bu neyse de hele son söyledikleri yok mu.O yoldan çıkarmış rahmetliyi güya.Ve yine güya Aşk verdiği sözleri yerine getirmemiş ona karşı. Naapsın oda böle maymun iştahlı biraz.Bir gün böyleyken diğer gün  öyledir. Kendinin bunca yıllık dostu hala öğrenememiş mi huyunu suyunu.Şartlar değişti ne yapsın dı yani.Hem feda etmeseymiş ne yapsın kendi tercihi.Onun için neler feda eden olmuştur şimdiye kadar.Alışıktır o yüzden buna.Neymiş feda etmeseymiş rahmetli bildiğimiz rahmetli olamazmış o zaman.Aslında Vicdana belli etmez ama aşkında canı bundan daha fazlasına sıkılır.Artık oyunları o kadar eğlenceli gelmez.O varken işleri daha rahattı galiba.Artık pek zevk almıyor yaptıklarından sanırım.Şakaları, sohbetleri daha neşeliydi sanırım.Özlüyordu hakikaten nedesin şimdi.Rahmetli öldükten sonra işleri bayağı zorlaşmıştır.Hele şu Kıskançlık yok mu.Ayağına dolanıyor habire.Hakkını yememek lazım rahmetli çok uyardıydı kendini ondan yaren  olmaz diye.Bak işte yine ağlıyor Vicdan.Hep böyledir bu, hep aynı, akıl karıştırır hep.Ona kalsa bir adım ilerleyemezdik.Sulugöz.Herşeye karışır her şeye ağlar.Onunda vakti geldi sayılır zaten.Öldü ölecek ama hala gözü başkalarının yapıp ettiğinde.

Kurnazlık bir yandan tabutu taşımamanın yollarını düşünürken bir yandan da Hırsın kendine teklif ettiği ortaklığı düşünmektedir. Günah ile Sevap uzaktan izlerler cenazeyi.İkiside tanımazdı rahmetliyi.O varken kendileri yoktu.Garip şimdi onlar varken rahmetli yok ortada diye düşünürler.Çok methini duymuşlardı ama tanışmak kısmet olmamıştı bir türlü.

            Kalabalık yavaşta olsa ilerliyordu mezarlığa doğru.Arkada kalanlar sessizce takip ediyordu tabutu.Cesaret tabutu Cimriliğe devrettikten sonra arkada kaldı biraz.Bir yandan da düşünüyordu.İçini kemirip duran, habire kıvrandıran şeyler vardır.Üzülüyordur elbet .Rahmetli çok şey öğretmiştir ona şimdiye kadar.Çok emeği geçmiştir ona.Cesaret hayatının anlamını onla bulmuştur bir nevi.Ama şimdi ne yapacaktır.Daha az güveniyordur kendine.Kendine hakim olamaz, aklından çıkaramaz bir türlü.Kardeşi Korku konuşup duruyordur yanında.Ne dediğini dinlemiyor, dinlese de anlayamıyor.Pek bir araya gelmezler gerçi.Aralarında küçüklükten beri hep bir rekabet olmuştur.Bazen gizli, bazen aşikar.Ama yinede severdi Korkuyu.Nede olsa kardeşidir.Onla da olmuyor onsuzda.Kardeştir, atsan atılmaz, satsan satılmaz.

            Arkalarında Utanç geliyordur ağır ağır.Onuda almıştır bir endişe.Gerçi rahmetli ölünceye kadar kimse görmezdi onu,Adamadan saymazlardı.Bir yerde rahatlatıcıydı bu ama o ölünce artık sanki kendini kollayacak kimse kalmadığını düşünüyordur.Endişelidir çünkü, eskiden yaptığı hatalar rahmetli sayesinde hep gülünür geçilirdi.Hoş görülürdü.Şimdi ne olacaktır ya.Daha dikkatli davranmak gerekiyordur artık.Hata yapmamaya  çalışmalıdır olabildiğince.

Cemaat hızlanmıştır şimdi.Bir an önce bitsin isterler cenaze.Hava da soğumaya başlamıştır zaten.Vefakarlık, Dostluk, İçtenlik yan yana sessiz ilerliyorlardır.Yalan la Doğru nerdeyse kavga etmeye başlayacaklardır.Herzamanki gibi. Arzu, etrafa bakışlar atıyordur Olgunluğun dürtmelerine aldırmadan. Umut arkadaşı Sabırı teselli etmeye çalışmaktadır ama kendi de yorulmuştur artık bütün gün herkese teselli vermekten.Sabır ise arkadaşının omzuna yaslanmış ses çıkarmadan yürümektedir.İçine dönmüş, ne soğuğu ne de etrafındaki insanları duymaktadır.Acısını sindirmeye çalışmaktadır.Cimrilik yavaş yavaş arkalarda kalmaya başlamıştır.Peşindeki dilencileri defetmeye çalışmaktadır. Bir yandan da cebini kontrol etmektedir.Cüzdanı çalınır malınır maazallah!.En arkadan Sevgi gelmektedir.Yavaş ve gözleri yaşlı.Nerdeyse düştü düşecek.Perişan hali vardır.Güzelliğinden bir şey kaybetmese de o zerafet yoktur artık halinde.Hayatının anlamı ölmüştür.Şimdi nasıl devam edecektir, nasıl yaşamaya devam edecektir.Ah şu oğlulları olmasaydı.Rahmetli koymuştu isimlerini.Ne severdi onları.Kendini ne severdi.Nasıl değer verirdi.Şimdi çökmüş ve daha az değerli hissetmektedir.Yığılıp kalacakken oğlu Aşk sağ koluna girer, diğer oğlu Dostlukta sol koluna., artık kendini taşıyamamaktadır, bırakır kendini onlara.

            Kalabalık mezarlık kapısından geçer.Bir yandan daha sessizleşmişlerdir.Bir yandan da daha hızlanmışlardır.Doğruca rahmetlinin, üzerindeki mezartaşında ;

“MASUMİYET

Herkesten önce geldi

 Herkesten önce gitti”

yazan  boş mezarına doğru ilerlerler...

            Aynı anda, bir insan korkuyla yatağından doğrulur.Kötü bir rüya görmüştür.Nasıl olduğunu hatırlayamaz rüyanın ama ne yapsa etkisinden de kurtulamaz . Kötü hissediyordur kendini, kalbi sızlıyordur resmen.Rüyaya yorar ama bir türlü üstünden atamaz bu sıkıntıyı. Sanki içinde bir şeyler ölmüştür...